Margir sjá lífið sem ferð,
ferð til einskonar himnaríkis. 

En ég kýs að sjá það sem einungis ferð,
Ferð til einskis, inn í endalaust myrkur.

Því það sjónarhorn lætur vilja upplifa,
elska og njóta.

Að lifa án eftirsjár.

Því hvar er betri staður en núna?